سلام

خوبین دوستای گلم ؟ آره دوباره دارم می نویسم ولی همش شعرای

خودم نیست بعضی هاش مال منه

امشب نمی دونم چم شده !!!!!!!!!!!!

بیشتر از یخورده دلم گرفته

بیشتر گریه زده به سرم

نمی دونم نگرانم ، موندم ، نمی دونم نمی دونم نمی دونم 

ولی فقط دوست دارم امشب بنویسم. از چی ، از کی و کجاش رو

نمی دونم .....

از خودم ؟ از دلم ؟ از غم ؟ از شادی ؟ از چی ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

واقعا از چی باید بنویسم از کجا شروع کنم ، به کجا برسم ....

آخه مقصدی نیست ، مسیری نیست ، هدفی نیست

بیخیال ، امشب از اون شباست که داغونم

به دل نگیرید 

ولی یه چیز بگم بعد تموم 

                                          دوستون دارم

فریاد زدم دوستت دارم صدایم را نشنیدی!

اعتراف کردم که عاشقم ، جرم مرا باور نکردی

گفتم بدون تو میمیرم ، لبخندی تلخ زدی !

از دلتنگی ات اشک ریختم ، چشمهای خیسم را ندیدی!

چگونه بگویم که دوستت دارم تا تو نیز در جواب بگویی که من هم همینطور!

چگونه بگویم که بی تو این زندگی برایم عذاب است ، تا تو نیز مرا درک کنی!

صدای فریادم را همه شنیدند  جز او که باید میشنید!

اشکهایم را همه دیدند!

آشیانه ای که در قلبت ساخته ام تبدیل به قفسی شده که تا آخر در اینجا گرفتارم!

گرفتار عشقی که باور ندارد مرا ،

فکر میکند که این عشق مثل عشقهای دیگر این زمانه خیالیست ، حرفهای من بیچاره دروغین است!

حالا دیگر آموخته ام که کلام دوستت دارم را بر زبان نیاورم ، دیگر اشک نریزم و  درون خودم بسوزم !

اگر دلتنگت شدم با تنهایی درد دل کنم و اگر مردم نگویم که از عشق تو مردم !

اما رفتنم محال است ، عشق که آمد ، دیگر رفتنی نیست ، جنون که آمد ، عقل در زندگی حاکم نیست!

آنقدر به پایت مینشینم تا بسوزم، تا ابد به عشقت زندگی میکنم تا بمیرم !

گرچه شاید مرا به فراموشی بسپاری ، اما عشق برای من با ارزش و فراموش نشدنیست است!

همیشه مهم توبودی اگه غروری بود برای تو بود......

اگه احساسی بود بازم برای تو بود....

ومن قانع به یه نگاهت بودم........نگاهی که همیشه یه چیزی شبیه غم غریب یا یه غروب پاییزی توش بود

.........

یه حسی بهم میگفت باهات نمی مونه وحالا نمیدونم حرفات رو باور کنم یا کارات رو.......

دل به کلمات عاشقانت بسپارم یا از کارای نا مهربونت دلگیر بشم.......

می بینی هنوز هم برنده ی این بازی تویی و هنوزم دل من نمیخواد مرگ عاطفه هارو باور کنه.......

آنکس که میگفت دوستم دارد عاشقی نبود که به شوق من آمده باشد

  رهگذری بود که روی برگ های پاییزی راه میرفت واین صدای:

               خش خش برگ ها..............................

  همان آوازی بود که من گمان میکردم میگوید:

              دوستت دارم.....................................

توراحس میکنم هردم...

که با چشمان زیبایت مرا دیوانه ام کردی...

من از شوق تماشایت...

نگاه از تو نمیگیرم....

تو زیباتر نگاهم میکنی اینبار....

ولی...افسوس...این رویاست....

تمام آنچه حس کردم،تمام آنچه میدیدم....

تو با من مهربان بودی...

واین رویا چه زیبا بود....

ولی.... افسوس.... که رویا بود....

آخرش حرف خودم شد اومدی شدی نگارم

عطر موهای تو پیچید تو تموم روزگارم

تورواز خدا میخواستم توی تک تک دعاهام

اومدی گفتی می مونی تو تموم آرزوهام …

زمانی که نمی دانی

در دلت یک مزرعه آرزو می کارند و...

 بی هیج نشانی از دلت می گریزند

تا تمام چیزی که به یاد می آوری

حسرتی باشد به درازای زندگی

چه قدر بی رحمند رویاهـاا ...

نه چتر با خود داشتی

نه روزنامه

نه چمدان

...

                                 عاشقت شدم!

از کجا باید می فهمیدم مسافری؟...

فقط دربهای پشت سرم را قفل کردم تمام من را تو از من دزدیدی

گناه من این بود که فقط دوستت داشتم

بعضی مواقع از کار آدما می مونم ، می مونم که چه برخوردی باید باهاشون داشته باشم 

دلم برای بعضی آدما که دیگه پیشم نیستن تنگ شده

نمی دونم باید برا دلتنگیم اشک بریزم یا ... با هیچی ااااااااااااااااااااااااااااروم نمیشم

ای کاش خدا 2 نفر رو که برای همن کنار هم قرار میداد شاید اینطوری همه چی آروم بود .............

یکی من گفتم یکی اون اجرا کرد در هر صورت زندگی به روال من نبود

ولی عشق

عشق چیز خطر ناکیه اگه نشناسیش

و چیز رویایه اگه درکش کنی

هر چند من معتقدم هیچ وقت دو عاشق به هم نمی رسند به نظر من

دو عاشق مثل دو خط موازی یا سیمهای تیر های برق هستند که باهم هستند

در یک مسیر هستند ولی هیچ وقت ....

ولی عشق هر چند غریب و عاقبت خوبی نداشته

ولی زندگی با عشق حتی یک ساعت هم ارزش داره

باور ندارید امتحان کنید

ولی صادق باشید عشق و صداقت باهم زندگی آرمانی را به ارمغان می آورند 

قصد از نوشتن آرامش است

هر چند اين گونه نوشتن تازه شروع طوفان است.

طوفاني كه از دل برمي خيزد وتو را تا اوج روح بلندهستي مي برد

انجايي كه تنها خود را مي بيني وخداي خودرا

پلکهای مرطوب مرا باور کن ،

این باران نیست که میبارد ،

صدای خسته ی من است که از چشمانم بیرون میریزند

يادمون باشه كه هيچكس رو اميدوار نكنيم بعد يكدفعه رهاش كنيم چون خرد ميشه ميشكنه و آهسته ميميره .

يادمون باشه كه قلبمون رو هميشه لطيف نگه داريم تا كسي كه به ما تكيه كرده سرش درد نگيره

يادمون باشه قولي رو كه به كسي ميديم عمل كنيم .

يادمون باشه هيچوقت كسي رو بيشتر از چند روز چشم به راه نذاريم چون امكان داره زياد نتونه طاقت بياره .

يادمون باشه اگه كسي دوستمون داشت بهش نگيم برو نميخوام ببينمت چون زندگيش رو ازش ميگيري...